Zapraszamy do nowenny przez wstawiennictwo św. Rity

Wszystko w życiu świętej Rity jest nadzwyczajne od jej niezwykłego poczęcia, przypominającego historię św. Jana Chrzciciela, aż do niezwykłych łask, jakie otrzymywała dla tych, którzy ją usilnie o to prosili. Dary te wysłużyły jej miano orędowniczki w «sprawach beznadziejnych». Zanim wstąpiła do klasztoru była żoną i matką, dlatego wzywają jej wstawiennictwa zarówno ojcowie i matki rodzin, jak i zakonnicy i zakonnice.

O potężna i sławna Święta Rito, oto u twoich stóp nędzna dusza potrzebująca pomocy, zwraca się do ciebie z nadzieją, że zostanie wysłuchana.

Ponieważ jestem niegodny z tytułu niewierności mojej, nie śmiem spodziewać się, że moje prośby będą zdolne ubłagać Boga. Dlatego wyczuwam potrzebę, aby mieć za sobą potężną orędowniczkę, więc ciebie wybieram sobie, Święta Rito, ponieważ ty właśnie jesteś niezrównaną Świętą od spraw trudnych i beznadziejnych.

O droga Święta, weź do serca moją sprawę, wstaw się do Boga, aby uprosić mi łaskę, której tak bardzo potrzebuję i o którą tak gorącą proszę (tutaj wyrazić łaskę, o którą się prosi)

 Przedstawiamy drugą częśc i ostatnią wywiadu z Moniką Szczepanik wolontariuszką niemedyczną w Hospicjum Królowej Apostołów, który ukazał sie w gazetce Iskierki w parafii św. Rafala w Radomiu.

Jak Pani reaguje na śmierć pacjentów?

To zależy od tego jak długo do tego chorego chodziłam i jakie miałam z nim relacje. Najtrudniej jest, gdy od chodzą małe dzieci. Emocje wtedy są naprawdę silne, ale z Bożą pomocą dajemy radę. Wiadomo, czym posługa jest dłuższa, tym jest trudniej, zżywamy się z chorym, jego rodziną i z czasem staje się nam bardzo bliski. Jesteśmy tylko ludźmi i mamy serca, więc cierpimy w mniejszym lub większym stopniu. Ale jest też druga strona śmierci. Otóż widząc ogromne cierpienie tej osoby, my wolontariusze zdajemy sobie sprawę, że śmierć jest wybawieniem w tej sytuacji, że ten bliski nam człowiek już nie cierpi, że go nie boli. To jest trudne do zrozumienia, ale do tego trzeba dojrzeć, trzeba w sobie umieć znaleźć tą mądrość. Nas uczą tego nasi lekarze i ks. Marek. Bez ich wsparcia niewiele byśmy umieli. Jako wolontariusze Hospicjum mamy wielkie szczęście, że naukę pobieramy od ludzi modlitwy i wielkiego serca. Każde odejście jest inne i każde przeżywa się inaczej. Czasem w trudnych chwilach zwracam się w myślach do naszych przedstawicieli w Niebie o pomoc.

„Tam, gdzie jest nasza niemoc, tam też jest siła.
Tam, gdzie jest nasza nędza, tam też jest nasza wielkość.
Tam, gdzie jest ciemność, tam także panuje światło...
Jednak tylko wiara może nam o tym powiedzieć i jedynie
nadzieja pozwala nam to usłyszeć.”
Jean Ladriere

Tym wierszem przywitane zostały rodziny, które przybyły na spotkanie rocznicowe. Mamy taką tradycję w Hospicjum Królowej Apostołów że organizujemy spotkania dla rodzin osieroconych w pierwszą, drugą , trzecią itd. rocznicę odejścia naszych podopiecznych.

Niedziela Palmowa według prognoz miała być ciepła i słoneczna, jednak aura nas zaskoczyła, było niestety bardzo zimno i wietrznie. Padał nawet śnieg , tak nie korzystne warunki atmosferyczne nie odstraszyły jednak   wolontariuszy Hospicjum Królowej Apostołów, którzy mimo zimna kwestowali pod Kościołami w kilku parafiach i na ulicy Żeromskiego rozdając ręcznie wykonane pisanki. Do tego dnia przygotowywaliśmy się od kilku tygodni, wielu wolontariuszy malowało pisanki w domach, wielu w siedzibie na Wiejskiej. Do malowania dołączyły się też rodziny chorych i wielu przyjaciół Hospicjum. Nasza koordynatorka pani - Alinka przeszła samą siebie,  pisanki wyszły przepiękne. Dzięki jej zaangażowaniu do malowania jajek jak również do kwesty dołączyła młodzież z kilku radomskich szkół. Chcieliśmy bardzo podziękować za pracę jaką dla nas wykonali i za obecność wśród nas na kweście. Pieniądze zebrane do puszek przeznaczone są na wsparcie Hospicjum w codziennych wyjazdach do chorych. Wam kochani Radomianie dziękujemy z całego serca za każdą złotówkę i uśmiech w naszą stronę.

Wielkie Bóg Zapłać.

Odszedł wielki człowiek ksiądz biskup Edward  Materski,  człowiek wielkiego serca, zawsze pomocny i oddany służbie ludziom. Od początku powstania naszego Hospicjum starał się pomagać, zawsze otwarty i uśmiechnięty, nie było dla niego żadnych barier. Gdy został poproszony o udzielenie Sakramentu Bierzmowania naszemu podopiecznemu, zgodził się bez wahania. Sakrament został udzielony w domu u Artka, chłopca chorego na nowotwór. Uroczystość  przy łóżku chorego dziecka była niezwykła, pełna wzruszeń. Choć było to kilka lat temu to wolantariusze do dziś pamiętają ten cudowny dzień. Biskup z miłością pochylał się nad Artkiem i widać było wielką empatię tego człowieka względem choroby i cierpienia.

Przedstawiamy wywiad z Moniką Szczepanik wolontariuszką niemedyczną w Hospicjum Królowej Apostołów, który ukazał sie w gazetce Iskierki w parafii św. Rafala w Radomiu.

Co Panią skłoniło do zostania wolontariuszką?

Zadecydował los. Oglądałam „Ekspres Reporterów” i poruszyła mnie historia Janusza Świtaja, sparaliżowanego chłopaka, który prosił o eutanazję. Po emisji programu napisałam do niego emaila, by dodać mu otuchy. Po kilku tygodniach dostałam od niego wiadomość, że dostał pracę w fundacji Anny Dymnej i że szuka osób podobnych do niego, czyli sparaliżowanych i leżących, które chciałby z nimi nawiązać kontakt i zapytał, czy znam kogoś w moim mieście. Zaczęłam szukać i tak natknęłam się na stronę Hospicjum Królowej Apostołów. To, co na niej odkryłam, bardzo mnie wzruszyło. Czytałam opisane tam wizyty u chorych i płakałam. Ogromnie poruszył mnie artykuł o małej dziewczynce. Zapragnęłam stanąć w jednym szeregu z tymi ludźmi. Po naradach z mężem i dziećmi już dwa dni później poszłam na pierwsze spotkanie.